شماره ۱۷۹ - هنوز راه نگاهم به بام و در ندهند

هنوز راه نگاهم به بام و در ندهند
کبوتری که بیاموختند سر ندهند ۱

خراب نرگس سنگین دلان سرمستم
که بر طریق نظر مهر را گذر ندهند ۲

ز غم به گونه زرین شدم چه چاره کنم
قبول صحبت صاحبدلان به زر ندهند ۳

ازین گشاده جبینان ثبات عیش مجو
که گل دهند به خروار و یک ثمر ندهند ۴

به زهر یأس بساز و مجو حلاوت کام
دوا چو داروی تلخت کند شکر ندهند ۵

ز خوان نعمت دوران رضا به قسمت ده
که طعمه یی ز غمت خوش گوارتر ندهند ۶

ز درد سوز که بر بستر آب عنابت
بغیر تب زدگی و تف جگر ندهند ۷

چه یاد جور رفیقان کنم، نصیبم بود
که تشنه بر لب جو میرم و خبر ندهند ۸

مثال ما لب دریا و حال مستسقی ست
دهند شوق ولی رخصت نظر ندهند ۹

سزد که مقنعه بر سر کنند آن مردان
که تاج عشق بخواهند و ترک سر ندهند ۱۰

ظفر تو راست «نظیری » که محو ذوق شدی
به هرکه غوطه به دریا نزد، گهر ندهند ۱۱