شماره ۲۰۵ - من آن صیدم که هرکس را نظر بر حال من افتد

من آن صیدم که هرکس را نظر بر حال من افتد
ز بس زخم دلم کاریست در دنبال من افتد ۱

شکارت خوش برآید چون که از منزل برون آیی
نگاهت جانب مرغ همایون فال من افتد ۲

نیم مرغی که بس دشوار باشد صید من کردن
ز بس سستم، گره از بال من در بال من افتد ۳

از آن برجم که هرگه عقده یی در پیش چرخ آید
ز دوران ماه من ماند ز گردش سال من افتد ۴

بزن بر نامه ام ای ابر محشر از کرم برقی
که می ترسم ملک را چشم بر اعمال من افتد ۵

به قاتل خون خود پیش از سئوال حشر می بخشم
که در شرمندگی می ترسم از اهمال من افتد ۶

مرا گستاخ گویی هاست در مجلس نخواهد شد
که دایم بند حسرت بر زبان لال من افتد ۷

مران از گوشه چشمم که از عالم همین دارم
که در هر شادی و غم قبله آمال من افتد ۸

بسی پرشوق می آید «نظیری » کعبه می ترسم
بتی ناگه ز طاق از شوق استقبال من افتد ۹