شماره ۲۱۴ - دل نمی دانم کجا، زین آستانم می کشد

دل نمی دانم کجا، زین آستانم می کشد
مرگ می بینم که با هجرام عنانم می کشد ۱

هر سر مو بر تنم دارد خروشی از وداع
هجر پیوند تو از رگ های جانم می کشد ۲

داشتم در سینه پیکان خدنگ کاریی
دست غیرت این زمان از استخوانم می کشد ۳

می کند آسودگی سیری به گرد خاطرم
گریه هم پایی ز چشم خون فشانم می کشد ۴

قصه وارستگی امروز پیش دل گذشت
طرفه حرف ناامیدی از زبانم می کشد ۵

بر سر بازار جانبازان کمان آویختم
دست غیرت بشکنم هرکس کمانم می کشد ۶

می کشم سر از کمند او «نظیری » بعد ازین
گر به صد زنجیر آن نامهربانم می کشد ۷