شماره ۲۱۸ - شادی عشق تو هنگامه غم برهم زد

شادی عشق تو هنگامه غم برهم زد
شور حسنت نمکی بر جگر آدم زد ۱

شب ز دیدار تو گردید به مهر آبستن
جامه بر سنگ ز سور رخ تو ماتم زد ۲

شهد لب های تو دکان طبیبان در بست
دست در دامن تیغ نگهت مریم زد ۳

کعبه آمد حجرالاسود خالت بوسید
غوطه در موجه چاه ذقنت زمزم زد ۴

تا قضا خال بهشتی جمال تو بدید
شست آن خال که بر ناصیه آدم زد ۵

به سخندانی تو طفل ندیدست کسی
گره اعجاز لبت بر نفس مریم زد ۶

عشق دوشاب دل آن روز که سودا می پخت
مایه مهر برین شیره جان ها کم زد ۷

دوش می خواست قدم بر من افتاده نهد
کند خاک من و بر دیده نامحرم زد ۸

دولت از فیض دم صبح «نظیری » دریافت
در به غواص ندادند که بی جا دم زد ۹