شماره ۲۳۹ - چون ابر بهاری به سرم سایه فکن شد

چون ابر بهاری به سرم سایه فکن شد
بر هر بر بومم که نظر کرد چمن شد ۱

چون شمع که شد رهبر پروانه به آتش
دل سوزی او باعث جان بازی من شد ۲

می خواست شود قایل نظمم به بلاغت
صدپایه به شیب آمد و بر اوج سخن شد ۳

بی جام همه می کش و بی باده همه مست
از نظم نو آیین مغان رسم کهن شد ۴

شک نیست که از نیم نظر کار برآید
آن را که دلیل آصف اعجاز سخن شد ۵

همسایگیش را اثر ابر بهارست
هم خانه گلستان شد و هم خار سمن شد ۶

از یار و دیار ار نکنم یاد عجب نیست
از رشک من امسال غریبی به وطن شد ۷

بر خاک درش جای شهیدان ندهد کس
لطفی است که کافور تن و عطر کفن شد ۸

مهمان بهشتی مخور اندوه «نظیری »
نزهتگه حوران جنان بیت حزن شد ۹