غزل ۲۱۴ - از حلال و از حرام گذشتست کام عشق

از حلال و از حرام گذشتست کام عشق
هستی و نیستی ست حلال و حرام عشق ۱

تسبیح و دین و صومعه آمد نظام زهد
زنار و کفر و میکده آمد نظام عشق ۲

خالیست راه عشق ز هستی بر آن صفت
کز روی حرف پردهٔ عشقست نام عشق ۳

بر نظم عشق مهره فرو باز بهر آنک
از عین و شین و قاف تبه شد قوام عشق ۴

چندین هزار جان مقیمان سفر گزید
جانی هنوز تکیه نزد در مقام عشق ۵

این طرفه‌تر که هر دو جهان پاک شد ز دست
با این هنوز گردن ما زیر وام عشق ۶

برخاست اختیار و تصرف ز فعل ما
چون کم زدیم خویشتن از بهر کام عشق ۷

اندر کنشت و صومعه بی‌بیم و بی‌امید
درباختیم صد الف از بهر لام عشق ۸

برداشت پرده‌های تشابه ز بهر ما
تا روی داد سوی دل ما پیام عشق ۹

مستی همی کنم ز شراب بلا ولیک
هر روز برترست چنین ازدحام عشق ۱۰

آزاده مانده‌ایم ز کام و هوای خویش
تا گشته‌ایم از سر معنی غلام عشق ۱۱

دامست راه عشق و نهاده به شاهراه
با دام و بند خلق سنایی به دام عشق ۱۲

زان دولتی که بی‌خبران را نصیبه‌ایست
کم باد نام عاشق و گم باد نام عشق ۱۳

چون یوسف سعید بفرمودم این غزل
بادا دوام دولت او چون دوام عشق ۱۴