شماره ۲۴۶ - آمد سحر که دیر و حرم رفت و رو کنند

آمد سحر که دیر و حرم رفت و رو کنند
تا بازم از نصیب چه خون در سبو کنند ۱

ما قابل نشاط و شکرخنده نیستیم
تا شهد خوشگوار که را در گلو کنند ۲

آنان که تنگ ظرفی ما را شنیده اند
می بهر آزمایش ما جستجو کنند ۳

آلودگی به گریه ز دامان نمی رود
دلق مرا به سیل مگر شست و شو کنند ۴

تصدیع کم کشند گل و باده تا به کی
در کار بی دماغی ما آبرو کنند ۵

کو زخم عاشقانه که در جلوه گاه حسن
صد چاک دل به تار نگاهی رفو کنند ۶

تو کار دل به غمزه معشوق واگذار
بی طاقتی مکن که نکویان نکو کنند ۷

حق عطای عشق نسازند هیچ ادا
گر خلق عمر در سر این گفت وگو کنند ۸

دیگر ز آب دیده «نظیری » به خون نشست
چندان نماند دل که غم و غصه بو کنند ۹