شماره ۲۵۵ - عیشم خوش از آن شعله افروخته باشد

عیشم خوش از آن شعله افروخته باشد
نقلم دل ریش و جگر سوخته باشد ۱

از محنت لب بستنم آن کس شود آگه
کز تیغ جفا چاک دلی دوخته باشد ۲

در عرصه گلزار کند ناله ز تنگی
مرغی که به کنج قفس آموخته باشد ۳

نیکوییی ما در ره بازار خریدند
عیبش به متاعیست که نفروخته باشد ۴

محتاجی ما باعث آسایش ما شد
غارت نخورد هرکه نیندوخته باشد ۵

گرمی مفروشید که در مجمع ما نیست
شمعی که نه از سوز خود افروخته باشد ۶

از صدق نفس چند زنی لاف «نظیری »
مشکت همه سرب و جگرسوخته باشد ۷