غزل ۲۱۸ - در زلف تو دادند نگارا خبر دل

در زلف تو دادند نگارا خبر دل
معذورم اگر آمده‌ام بر اثر دل ۱

یا دل بر من باز فرست ای بت مه رو
یا راه مرا باز نما تو به بر دل ۲

نی نی که اگر نیست ترا هیچ سر ما
ما بی تو نداریم دل خویش و سر دل ۳

چندین سر اندیشه و تیمار که دارد
تا گه جگر یار خورد گه جگر دل ۴

بی عشق تو دل را خطری نیست بر ما
هر چند که صعب ست نگارا خطر دل ۵

تا دل کم عشق تو در بست به شادی
بستیم به جان بر غم عشقت کمر دل ۶

چاک زد جان پدر دست صبا دامن گل
خیز تا هر دو خرامیم به پیرامن گل ۷

تیره شد ابر چو زلفین تو بر چهرهٔ رخ
تا بیاراست چو روی تو رخ روشن گل ۸

همه شب فاخته تا روز همی گرید زار
ز غم گل چو من از عشق تو ای خرمن گل ۹

زان که گل بندهٔ آن روی خوش خرم تست
در هوای رخ تو دست من و دامن گل ۱۰

گل برون کرد سر از شاخ به دل بردن خلق
تا بسی جلوه گری کرد هوا بر تن گل ۱۱

تا گل عارض تو دید فرو ریخت ز شرم
با گل عارض تو راست نیاید فن گل ۱۲