شماره ۳۰۰ - فتاده ام به میان غم از کران برخیز

فتاده ام به میان غم از کران برخیز
به تیر غمزه ابروی چون کمان برخیز ۱

زمام خاطر من بسته تصرف تست
اگر قبول نداری به امتحان برخیز ۲

ترانه ای نسرودیم بلبلانه که زاغ
صفیر زد که چمن گشت از خزان برخیز ۳

پیاله می دهدم دور عمر و می گوید
که پیش از آن که نگردیده یی گران برخیز ۴

بسیم ما و تو، گو نوبهار عالم را
گل از چمن برو و مرغ از آشیان برخیز ۵

تو آفریده ز روحی ز جنس خاک نیی
به صدر جای تو شاید از آستان برخیز ۶

شکار سخت بیفتاد از زمین برگیر
خدنگ راست برون رفت از کمان برخیز ۷

ز معنی سخنی صد خطا برانگیزی
نیم حریف تو برخیز و بدگمان برخیز ۸

شب دراز «نظیری » به یاد وی بگذشت
درو ز رفته بیابی مگر نشان برخیز ۹