شماره ۳۲۴ - دهر پرفتنه و شورست ز چشم سیهش

دهر پرفتنه و شورست ز چشم سیهش
داری از چشم بد خلق خدایا نگهش ۱

هرکه را باعث عصیان و خطا عشق شود
ملک از رشک بسوزد که نویسد گنهش ۲

پر مگو خواجه که عشرتگه ما روشن ازوست
همه جا هست، ولی در همه دل نیست رهش ۳

دل هرکس که درین غمکده صحرا گردد
ناگهان یوسف کنعان به در آید ز چهش ۴

رشک بر کودک لشکر شکن ما دارد
پادشه زاده که هستند ز خاصان سپهش ۵

ملک چین با بت و بتخانه به یغما ببرد
گر کله گوشه به یغما شکند پادشهش ۶

اجر بیداری چل ساله نثاریست قلیل
روز گردید شب ما ز مه چاردهش ۷

ماه نو کرده ز افلاس تهی پهلو را
ناز بر اوج هوا سوده چو پر کلهش ۸

عجب ار در دل ویران «نظیری » گنجد
کوه را تاب نباشد که شود جلوه گهش ۹