شماره ۳۲۵ - یارب آن سرو که پرورده ای از اشک منش

یارب آن سرو که پرورده ای از اشک منش
آفت صرصر بیگانه ببر از چمنش ۱

خاتم لعل سلیمانی او باز آورد
پیش از آن دم که برد آب و صفا اهرمنش ۲

عشق شوریدگیم می طلبد می ترسم
که پریشان کند این خواب پریشان ز منش ۳

شهر برهم خورد ار باد به زلفش گذرد
که کمینگاه صد آشوب بود هر شکنش ۴

رسن زلف چو در چاه ذقن آویزد
ابله آنست که در چه نرود از رسنش ۵

پارسایی که به سوداش دل از دست دهد
گر فرشتست که باشد خطر از خویشتنش ۶

دهر از افسانه و افسون لبش پر شده است
گرچه دانم نبرد ره به دهانش سخنش ۷

چون سحر پرده اغیار بدرم تا چند
همچو گل شب به هوا پاره کند پیرهنش ۸

عشق بی آتش و بی دود همه سوختن است
عاشق آن نیست که خود داغ نهد بر بدنش ۹

تندرستیم و ز رنجوری خود در تابیم
هرکه را رو دهد این عارضه بستر فکنش ۱۰

به امیدی که غزل های «نظیری » خوانی
بالد از شوق تو چون غنچه زبان در دهنش ۱۱