شماره ۳۲۷ - از خوی کریم تو گنه گشت فراموش

از خوی کریم تو گنه گشت فراموش
شرمنده نماندیم زهی عفو خطاپوش ۱

دل راه تو پویید و نهد بر سر و جان پای
جان دست تو بوسید و زند بر دل و دین دوش ۲

جز بر تو نخوانم که ندرد ورقم بخت
جز از تو نپرسم که نتابد فلکم گوش ۳

گویا سخن عشق تو شد قوت خردها
کاندم که کنم وصف تو در دام فتد هوش ۴

من خود شوم از هر سخن خویش پشیمان
وین قوم به من هیچ نگویند که خاموش ۵

پختیم رنگ و ریشه و لذت نگرفتیم
زین خام حریفان که ندارند به هم جوش ۶

گردد دو جهان هیچ چو با هم بنشینند
سلطان قلندروش و ابدال نمدپوش ۷

از رفتن دوران هنردوست یتیمم
نتوان پدر از سر شده را گفت که مخروش ۸

هرچند به عشرت گذرد فرصت پیری
ایام جوانی نتوان کرد فراموش ۹

افسرده تر از صبح خمار شب دوشم
امروز که بر دوش برندم ز می دوش ۱۰

بنشین به خود ار خوش شودت وقت «نظیری »
یوسف که خری مفت به قلب دو سه مفروش ۱۱