شماره ۳۴۱ - بلاست خط نگارین و زلف خود به خمش

بلاست خط نگارین و زلف خود به خمش
دگر ز فتنه چه بر سر نوشته تا قلمش ۱

به این جمال و نکویی که اوست می ترسم
موحدان به خدایی کنند متهمش ۲

اگر فریب ملایک دهد عجب نبود
که یاصمد بنویسند جای یاصنمش ۳

شبی به ناله دلش را اگر به دست آری
به هر امید توان کرد تکیه بر کرمش ۴

دلی که راه به آن چشمه زنخدان برد
مسیح آب خضر می دهد به جام جمش ۵

شعور نیست که یک دم به خویش پردازم
خرابم از قدح التفات دم به دمش ۶

اگر زین به رگم ریش باخبر نشوم
ز پای تا بسرم محو لذت المش ۷

به قید زلف گره گیر او گرفتارم
دریغ جان نتوانم فشاند در قدمش ۸

پریده دل به هوای کسی «نظیری » را
که گرد کعبه بگردد کبوتر حرمش ۹