شماره ۳۴۲ - هرگز گلی شکفته نشد از نسیم خویش

هرگز گلی شکفته نشد از نسیم خویش
گاهی توجهی به غلام قدیم خویش ۱

نشناسدم کسی که ندارم قرینه ای
عنقا نهفته ماند ز مثل عدیم خویش ۲

درهم تر از حساب تو کاری است چون کنم
با تیره تر دلی ز دماغ سقیم خویش ۳

من موشکافم او گر هم بر گره زند
درمانده ام به بازی بخت ندیم خویش ۴

محجوبم از تقید خود مستیی کجاست
کایم برون ز خرقه پرهیز و بیم خویش ۵

گر پا کشم سرم به خرابات می رود
امیدوارم از روش مستقیم خویش ۶

دل را به کوی عشق به تکلیف خوانده اند
هرجا برم رود به مقام قدیم خویش ۷

گر بر فراز مسند شاهی نشسته ام
بیرون نمی نهم قدمی از گلیم خویش ۸

مستی بگو بریز «نظیری » که رفت نیست؟
ظاهر مکن سلامت طبع سلیم خویش ۹