غزل ۲۲۴ - صنما تا بزیم بندهٔ دیدار توام

صنما تا بزیم بندهٔ دیدار توام
به تن و جان و دل و دیده خریدار توام ۱

تو مه و سال کمر بسته به آزار منی
من شب و روز جگرخسته ز آزار توام ۲

گر چه از جور تو سیر آمده‌ام تا بزیم
بکشم جور تو زیرا که گرفتار توام ۳

زان نکردی تو همی ساخت بر من که ترا
آگهی نیست که من سوختهٔ زار توام ۴

گر چه آرایش خوبان جهانی به جمال
به سر تو که من آرایش بازار توام ۵

نه عجب گر بکشم تلخی گفتار ترا
زان که من شیفتهٔ خوبی دیدار توام ۶

دزد شبرو منم ای دلبر اندر غم تو
چون سنایی ز پی وصل تو عیار توام ۷

گر چه عشاق دل آسودهٔ گفتار منند
من همه ساله دل آزردهٔ گفتار توام ۸