شماره ۳۴۴ - کی بود شفقت دل سوی اسیران کشدش

کی بود شفقت دل سوی اسیران کشدش
ناله ای کار کند تا در زندان کشدش ۱

سایه بر حسن گل و سرو چمن نندازد
بو که نالیدن مرغان به گلستان کشدش ۲

چشم ما رفت و سیه خانه سوی صحرا زد
بخت سازد که غزالی به بیابان کشدش ۳

می ما دید و مسلمانی ما نپسندید
زین می ار گبر چشد دل سوی ایمان کشدش ۴

مست از خانه ما رفت برون می ترسم
شحنه ای دررسد و جانب سلطان کشدش ۵

کوکبی را که ره مقصد ما گم سازد
صبح خندان به در آید به گریبان کشدش ۶

کسری از منزل ما دربدران گر گذرد
نقشی از خون دل و دیده بر ایوان کشدش ۷

دل ما از لب او آب خورد می شاید
به سر زلف گر از چاه زنخدان کشدش ۸

بس کز آن روی به حسرت نظرم برگردد
طفل اشکم دود و گوشه دامان کشدش ۹

بی رخت در ظلماتست «نظیری » خواهم
خضر خط تو سوی چشمه حیوان کشدش ۱۰