شماره ۳۵۴ - افسر به قبادی ده و خاتم به جمی بخش

افسر به قبادی ده و خاتم به جمی بخش
از دام به ما پیچی و از زلف خمی بخش ۱

زین کعبه نشینان گره دل نگشاید
توفیق نگاهی ز غزال حرمی بخش ۲

عفو تو پسندیده ام و کیش برهمن
یا حورلقایی برسان یا صنمی بخش ۳

تا سجده کنم نقش پی راست روان را
زین قوم سراغم به نشان قدمی بخش ۴

ما سوختگان را به جگر آب نباشد
کافی به سرشکی ده و بحری به نمی بخش ۵

آن شیشه که بر طاق بلندست فرود آر
زان باده که دستی نرسیدست دمی بخش ۶

بر خوان تو امساک نباشد جگری ده
مرسوم تو نقصان نپذیرد کرمی بخش ۷

غم های تو آسوده کند عالم و گوید
گر غم به کسی می دهی این گونه غمی بخش ۸

گر دیده ام از فکر تو محجوب نظرها
با عشق که گفتست کز آتش ارمی بخش ۹

تنهایی و خلوت طلبد عشق «نظیری »
این خیل و خدم را به امیر حشمی بخش ۱۰