شماره ۳۸۷ - تو این گشاد و گره ها به دام فکر مباف

تو این گشاد و گره ها به دام فکر مباف
امید نیست که عنقا برآید از پس قاف ۱

درین دیار که ماییم آدمیت نیست
تو هر کجاش به بینی بگو چه شد انصاف ۲

مرا ز سنت و حرمت سه انتخاب افتاد
امام ساده رخ و عشق پاک و باده صاف ۳

ز علم و زهد و ورع بوی شید می آید
کجاست باده که از خود بشویم این اوصاف ۴

جمال و جاه به حسن وفا صفا دارد
تو را که حسن وفا نیست از جمال ملاف ۵

شجاعتی که برآیی به دیگران سهلست
اگر به خویش برآیی تهمتنی به مصاف ۶

کی این جماعت جاهل خداشناس شوند
که در امور خلافت همی کنند خلاف ۷

تو را چنان که تویی وصف می توانم کرد
خطیب شهر اگر تیغ می نهد به غلاف ۸

نه عارف است که گفت از حسد «نظیری » را
چگونه صیت تو اقلیم را گرفت اطراف ۹

ز لطف شه شده دیهیم پوش درزی شهر
چه حیرت است اگر جوهری شود صراف ۱۰