شماره ۳۹۳ - ره نداد آه قدرم بر سر خوان تو ملک

ره نداد آه قدرم بر سر خوان تو ملک
کز نمکدان تو بر لب زنم انگشت نمک ۱

رستخیزی که شود زیر و زبر کار جهان
چند رختم به سما باشد و بختم به سمک ۲

می شدم دامن ترسابچه گیرم پی کام
عشق فریاد برآورد که الله معک ۳

هرکه در کعبه به اخلاص نشد خالص نیست
دل ما سنگ سیاهست ولی سنگ محک ۴

من کجا فن سراییدن اشعار کجا
آن چه بر لوح جبین رفت نمی گردد حک ۵

بر جمال تو نهادند از آن خال سیاه
که ز حسن تو نیفتند ملایک در شک ۶

عشق می جستم و دل بود سراسیمه که چیست
ناگهم فکر تو از صد هوش آورد به یک ۷

شد چنان عشق تو کز صحبتم از دور شوی
متصور به جمال تو درآیند ملک ۸

هر دم افسانه جانکاه «نظیری » بیش است
عمر رفت و نه نشستیم به هم یک دو شبک ۹