شماره ۴۰۵ - نخست عشق به میخانه کرد نزول

نخست عشق به میخانه کرد نزول
به گرد مدرسه گردیدنست نامعقول ۱

ز راه ضربت دستست رقص بی حالان
سماع عشق نخیزد مگر ز اصل اصول ۲

کمینه بوالعجبی، در دیار عشق این است
که حاکمی شود از حکم کودکی معزول ۳

از آن عزیز خراباتیان شدیم که ما
ادب نگاه نداریم، در خروج و دخول ۴

برون ز دلبر شهری، درون ز شاهد غیب
گنه به طور ملامت کشان بود مقبول ۵

متاع هر دو جهان را به یک گدا بخشیم
گر از هزار تمنا، یکی رسد به حصول ۶

بلند شد سخن عشق، لیک معذوریم
که نیست رخصت گفتار جز بقدر عقول ۷

غرض گدای در دوست بودنست ارنه
به گنج ها نکنیم التفات بر مسئول ۸

خموش تا نشناسد کسی «نظیری » را
چه لازم است که معلوم گردد این مجهول ۹