شماره ۴۰۷ - منادیست در آن کو که خون زنده سبیل

منادیست در آن کو که خون زنده سبیل
به عشق نیست زیان قاتل است اجر قتیل ۱

نگاه بر ره مردان غیب دوخته ایم
هنوز دیده به گردی نکرده ایم کحیل ۲

رسوم فقر و توکل درازدستی نیست
نشسته ایم که خرما در اوفتد ز نخیل ۳

به اضطراب، پدید آمدیم و نیست شدیم
که در نهاد کرم بود، غایت تعجیل ۴

جمال و جاه موافق به هم نساخته اند
قبای سرو قصیر است و قد سرو طویل ۵

شقاوت ازلی را، علاج نتوان کرد
به مهد، جبهه بدخو سیه کنند از نیل ۶

به بر و بحر زمین، فرصت اقامت نیست
به چار حد جهان می زنند طبل رحیل ۷

دمی سه چار، شبستان عمر روشن دار
که روغنت به چراغ است و نور در قندیل ۸

خوشی باغ و گلستان طلب، نه مزرع و ده
وظیفه گر نشود وجه می خداست کفیل ۹

قدح کش و به چمن صنع حق تماشا کن
بسست سرو به تکبیر و مرغ در تهلیل ۱۰

به جان مپیچ «نظیری » اگر جنان خواهی
که بوی باغ و چمن نشنود دماغ بخیل ۱۱