شماره ۴۲۹ - همیشه تار و پود کار ناهموار می بستم

همیشه تار و پود کار ناهموار می بستم
دل و دستم نبود و خویش را بر کار می بستم ۱

برش چندان که می رفتم نبودش شفقتی با من
به افسون خویش را بر محرمان یار می بستم ۲

در آن کو یک شبم گل گشت مهتابی نشد روزی
همیشه خویش را چون سایه بر دیوار می بستم ۳

اگرچه پای تا سر عذر تقصیر و گنه بودم
ز خجلت های عصیان لب ز استغفار می بستم ۴

کسی دیگر بجز من لذت نقصان نمی دانست
گر از اول ره سودا درین بازار می بستم ۵

نمی افتاد چندین رخنه در بنیاد رسوایی
گر از آغاز دست عقل دعوی دار می بستم ۶

کمر در خدمتت عمریست می بندم چه شد قدرم
برهمن می شدم گر این قدر زنار می بستم ۷

نهال عمر پیوند تو کردم برنشد حاصل
ثمر می داد اگر این نخل را بر خار می بستم ۸

«نظیری » این تمنا و طلب تا وقت مردن بود
متاع جان به غارت می شد و من بار می بستم ۹