غزل ۲۳۸ - من نصیب خویش دوش از عمر خود برداشتم

من نصیب خویش دوش از عمر خود برداشتم
کز سمن بالین و از شمشاد بستر داشتم ۱

داشتم در بر نگاری را که از دیدار او
پایهٔ تخت خود از خورشید برتر داشتم ۲

نرگس و شمشاد و سوسن مشک و سیم و ماه و گل
تا به هنگام سحر هر هفت در بر داشتم ۳

بر نهاده بر بر چون سیم و سوسن داشتم
لب نهاده بر لب چون شیر و شکر داشتم ۴

دست او بر گردن من همچو چنبر بود و من
دست خود در گردن او همچو چنبر داشتم ۵

بامدادان چون نگه کردم بسی فرقی نبود
چنیر از زر داشت او سوسن ز عنبر داشتم ۶

چون موذن گفت یک الله اکبر کافرم
گر امید آن دگر الله اکبر داشتم ۷