شماره ۵۰۷ - آنی که به جان ناز تو را حور کشیده

آنی که به جان ناز تو را حور کشیده
خورشید به چشم از رخ تو نور کشیده ۱

گیسوی تو ببریده کمند از دم افعی
مژگان تو نیش از تن زنبور کشیده ۲

آن رخ که خویش می چکد از زلف بناگوش
گویی عرق از عنبر و کافور کشیده ۳

از معنی فهم و دهن تنگ تو ادراک
یک نکته بیان کرده سخن دور کشیده ۴

بی دردتر از شیره جان ساخته صد بار
خمار که این شیره انگور کشیده ۵

کوی تو کنون وعده گه منتظران است
دیریست که موسی قدم از طور کشیده ۶

محروم ز دلجویی آن چشم سیاهم
مژگان تو بر گرد نگه سور کشیده ۷

بسیار شد اندوه و عنا کی بود آخر
بینیم به صبح این شب دیجور کشیده ۸

ایوب مگر چاره رنجوری ما را
داند که ازین علت ناسور کشیده ۹

آسوده جز از گوشه ویرانه نگردد
دیوانه که آزار ز معمور کشیده ۱۰

افغان که به منزل نرساندیم ز مستی
باری که دوچندان کمر مور کشیده ۱۱

دل خستن و فریاد «نظیری » ز درونست
رنجور نفس از دل رنجور کشیده ۱۲