شماره ۵۱۷ - غم به سزا داده یی دل به نوا کرده یی

غم به سزا داده یی دل به نوا کرده یی
از تو پذیرفته ام هرچه عطا کرده یی ۱

جز گل و برگ رضا حاصل تسلیم نیست
بیخ ستم کنده یی قطع جفا کرده یی ۲

نوبت شادی زدیم بندگی از ما نرفت
شهره به داغ توایم گرچه رها کرده یی ۳

جفت بلا چون شدیم گرنه به روز الست
ما که بلی گفته ایم فهم بلا کرده یی ۴

هر که تو ردش کنی مفت نگیرد کسی
هم تو به هیچم بخر چون تو بها کرده یی ۵

عشق تو مستی به خلق بی می و ساغر دهد
بر در میخانه ام از چه گدا کرده یی ۶

هر که جمال تو دید دولت جاوید یافت
سایه زلف سیه پر هما کرده یی ۷

ما ز قصور ادب غرق گنه گشته ایم
تو ز علوی حیا ستر خطا کرده یی ۸

غایب و حاضر به ما در همه جا بوده ای
پشت به تو کرده ایم روی به ما کرده یی ۹

گریه شب رو کند شحنگی دل چرا؟
مردمک دیده را لعل قبال کرده یی ۱۰

قطع مودت نمای یار «نظیری » مباش
سایه گر از آفتاب هیچ جدا کرده یی ۱۱