شماره ۵۳۴ - چمن قربانگه دنیای خونخوارست پنداری

چمن قربانگه دنیای خونخوارست پنداری
دریغا گل که شاخ گلبنش دارست پنداری ۱

سحر می گفت با پروانه بلبل حال و می نالید
که گل شد زود آخر شعله خارست پنداری ۲

به سرعت آنچنان سودای بستان می شود آخر
که اطفال چمن را گل به بازارست پنداری ۳

گل و نرگس بها بستان هر سحر مخمور می خیزند
کلید باغبان در دست خمارست پنداری ۴

چنانم می گزد اکنون تماشای چمن کردن
که شکل غنچه بر گلبن سر مارست پنداری ۵

نظر می بندم از گلزار و نقش یار می بینم
به چشمم هرکه غیر از یار، اغیارست پنداری ۶

ندارد وزن، کالای دو عالم نزد سودایم
سری دارم که یوسف را خریدارست پنداری ۷

کدامین نغمه کز رگ های جانم برنمی خیزد
همیشه مطربم را زخمه بر تارست پنداری ۸

«نظیری » بسته بودم لب که عشق افسانه کوته کرد
سخن برداشت برقع قصه بسیار است پنداری ۹