شماره ۸ - الهی نفرت از ما ده، بنوعی اهل دنیا را

الهی نفرت از ما ده، بنوعی اهل دنیا را
که ره ندهد کسی در دل غبار کینه ما را ۱

عطا کن مشرب افتادگی، پیش درشتانم
تو کز همواری افگندی بپای کوه صحرا را ۲

نگردیدیم نرم از آسیای گردش گردون
به پای گردش چشمی بیفگن دانه ما را ۳

در آن دم کاید از ذکر تو در شورش عجب نبود
زبان موج اگر افتد برون از کام، دریا را ۴

مگر در وسعت آباد خیالت سر کند ورنه
نگنجد شور مجنون تو در آغوش صحرا را ۵

شود شاید می فکر ترا مینا دل واعظ
بدست آتش شوقی بده این سنگ خارا را ۶