شماره ۷ - مده بافسر شاهی کلاه ترک و فنا را

مده بافسر شاهی کلاه ترک و فنا را
بسر چو ابر بهاری شناس بال هما را ۱

درست نیست دورنگی میان ظاهر و باطن
بگو شکسته نویسند، توبه نامه، ما را ۲

بکف ترا زر و سیم جهان ز بخل نپاید
نگه نداشته کس با فشار رنگ حنا را ۳

کباب کرد مرا یاد نی سواری طفلی
به کف شکستگی پیریم چو داد عصا را ۴

کسی جز اهل صفا، با شکستگان ننشیند
جز آفتاب ندیده است کس خرابه ما را ۵

ز یمن عجز نمودیم، صید طایر مطلب
شکسته بالی ما گشت پر، خدنگ دعا را ۶

کسی بمردم دیوانه هیچ کار ندارد
بس است حلقه طفلان حصار خانه ما را ۷

رخت به درگه حق، دل امیدوار ز مردم
چنانکه بر در مسجد نظر به خلق، گدا را ۸

رود به باد فنا زود مال مردم ممسک
حباب چند تواند نگاه داشت هوا را!؟ ۹

بتاب از همه رو سوی حق، که ساخته واعظ
بقبله یک جهتی رو شناس قبله نما را ۱۰