شماره ۱۲ - بس است شمع قناعت چون مسکن ما را

بس است شمع قناعت چون مسکن ما را
چرا بمهر بود چشم روزن ما را ۱

کشید خجلت بی برگی از خزان چندان
که کرد آب عرق سبز گلشن ما را ۲

سیاه باد رخ مفلسی بهر دو جهان
که ناامید ز ما کرد رهزن ما را ۳

زخلق یاوری هم شده است رسم قدیم
مگر بباد دهد برق خرمن ما را ۴

زدود مشعل ظالم هم این ستم بس نیست
که کرده است سیه چشم روشن ما را ۵

کجاست رستم همت که تا ز چاه امل
برآرد این دل سخت چو بیجن ما را ۶

کمر نبندد الهی کمر بکین بستن
که او به کینه کمر بسته دشمن ما را ۷

ز جان به جامه پشمین فقر تن دادیم
بس است جامه فاخر همین تن ما را ۸

بود ز کوتهی تیشه طالب واعظ
که گشته است به سر خاک معدن ما را ۹