غزل ۲۷۸ - رورو که دل از مهر تو بدعهد گسستیم

رورو که دل از مهر تو بدعهد گسستیم
وز دام هوای تو بجستیم و برستیم ۱

چونان که تو از صحبت ما سیر شدستی
ما نیز هم از صحبت تو سیر شدستیم ۲

از تف دل و آتش عشقت برهیدیم
در سایهٔ دیوار صبوری بنشستیم ۳

ور زان که تو دل بردی ما نیز ببردیم
ور زان که تو نگشادی ما نیز ببستیم ۴

از عشوهٔ عشق تو بجستیم یکی دم
وز خار خمار تو همه ساله چو مستیم ۵

شبهای فراق تو ندیدیم نهایت
از روز وصال تو مگر باد به دستیم ۶

گر هیچ ظفر یابیم ای مایهٔ شادی
در خواب خیال تو به جز آن نپرستیم ۷

چونان که تو ببریدی ما نیز بریدیم
چونان که تو بشکستی ما نیز شکستیم ۸

زین بیش نخواهم که کنی یاد سنایی
با مات چکارست چنانیم که هستیم ۹