شماره ۱۱۳ - ز روزگار وفا خواهی؟ از تو این عجب است

ز روزگار وفا خواهی؟ از تو این عجب است
که در مکیدن خون تو روز و شب دو لب است ۱

نداده است کسی را مراد دنیاپرست
همیشه شوهر غداره جهان عزب است ۲

زده جریب سرایی بتنگ و، زین غافل
که پنج روز دگر خانه تو ده وجب است ۳

بود تصدق ارباب بخل،وقت مرض
عرق فشانی این خستگان، ز تاب تب است ۴

چو خاک شو، که نسب میرسد بخاک ترا
ترا بنای سخن چون همیشه بر نسب است؟ ۵

ز اشک ریزی شمعم، چو روز روشن شد
که آب نخل دعا فیض گریه های شب است ۶

به حال خود بنشین، کز جهان نبینی بد
شفیع سیلی استاد، طفل را ادب است ۷

نظر بسوی سبب ساز میکنی به چه روی؟
از اینکه چشم تو واعظ همیشه بر سبب است ۸