شماره ۱۳۶ - برد ز مجلس ما فیض آنکه خاموش است

برد ز مجلس ما فیض آنکه خاموش است
زبان بود چو فروشنده، مشتری گوش است ۱

بروی دل در فیض است لب فرو بستن
چراغ خانه باطن زبان خاموش است ۲

مباش چین بجبین و، هرآنچه خواهی باش
که بر عیوب تو روی گشاده روی پوش است ۳

دلش ز بند غم روزگار آزاد است
هرآنکه از خم زلف تو حلقه بر گوش است ۴

چو در سرای تو باشند دردمندان فرش
چه غم ز مخمل و دیبا اگر نه مفروش است ۵

خط سعادتت از لوح جبهه پیدا نیست
ز مشق سجده درها ز بسکه مغشوش است ۶

بشور ما چه کند، حرف پوچ ناصح ما؟
که ره بخس ندهد چشمه یی که در جوش است ۷

کجاست لایق در گوش؟ ورنه واعظ را
فراید سخنان جمله لایق گوش است ۸