شماره ۱۳۵ - رفیق راه طلب، راه را رفیق خوش است

رفیق راه طلب، راه را رفیق خوش است
عقیق دست دعا اشک چون عقیق خوش است ۱

گل سرسبد عالمی تو و چون گل
سلوک باید و نیکت به یک طریق خوش است ۲

مرا که دیده دل جز بحسن معنی نیست
از آن لب شکرین نکته یی دقیق خوش است ۳

بود اگر چه دعا، نیست خوش زاهل نفاق
بود اگر همه دشنام از صدیق خوش است ۴

هنوز گلشن حسن تو بر سر جوش است
چه شد که سیب زنخدان، چوبه نمد پوش است؟ ۵

همان نهال تو سر گرم جلوه ناز است
اگر چه کاکل مشکین، چو شمع خاموش است ۶

بدورت از نظر خلق تیربارانست
از آن ز جوهر خط، عارضت زره پوش است ۷

زبان بسته نگهبان راز دل می باشد
حصار خانه ویران، چراغ خاموش است ۸

ز صبح مرگ خبر میدهد، ولیک ترا
سفید گویی آیینه پنبه گوش است ۹

مدار چشم اقامت اگر سلیمانی
ز خاتمی که شب و روز خانه بر دوش است ۱۰

به گرمی دگران واعظ احتیاجم نیست
ک دیگ من چو خم می ز خویش در جوش است ۱۱