شماره ۱۴۹ - ز اهل جود، چه منت؟ دهنده یزدان است

ز اهل جود، چه منت؟ دهنده یزدان است
نه نور خانه ز روزن، ز مهر تابان است ۱

مراد خود زدر دوست کن طلب، کآنجا
کسی که نیست رهش، چوبدار و دربان است ۲

بوقت مرگ، کریمی بزیر لب میگفت
خوش است داد و دهش، گرچه دادن جان است ۳

چه به از این که شود از تو سیر، گرسنه یی
بجاست گر لب گندم همیشه خندان است! ۴

ببند بار خود ای نخل، تا جوانی هست
که پنج روز دگر این بهار مهمان است ۵

ز باغ، صحبت یاران بود غرض واعظ
که باغ ما و گل ما، جمال یاران است ۶