شماره ۱۶۶ - دل تو آهن و رو سنگ و خواب سنگین است

دل تو آهن و رو سنگ و خواب سنگین است
چه شد که موی تو را پنبه، خرقه پشمین است ۱

به نی سواری طفلان پرد هنوز دلت
کنون که وقت سواری بر اسب چوبین است ۲

ترا نه فرصت حق گویی است و حق بینی
زبان و چشم ز بس خودستا و خودبین است ۳

دلی که درد ندارد، براحت ارزانی
سری که شور ندارد، سزای بالین است ۴

چگونه لب به سخن واشود در آن محفل؟
که نیست نیم سخن فهم و، صد سخن چین است ۵

چو آفتاب مکن ذره یی ز گرمی فوت
که خصم تند خنک روی، شیر برفین است ۶

مدار صحت ما، با گذشتگان گذرد
که پاس دوستی امروز رسم پیشین است ۷

ز یاد مرگ بود بر تو تلخ آب حیات
از آن جبین تو واعظ همیشه پرچین است ۸