شماره ۱۶۵ - کوه کن از طرفی، وز طرفی مجنون است

کوه کن از طرفی، وز طرفی مجنون است
پر ز عشق است، اگر کوه و اگر هامون است ۱

کیست، کو خانه خراب هوس دنیا نیست؟
یکی از خاک نشینان درش، قارون است ۲

پیش پاکان، همه اقبال جهان ادبار است
نخل در آینه آب روان وارون است ۳

اهل دل، ربط بهم از ره باطن دارند
رشته گوهر صد لفظ همان مضمون است ۴

پیش ابنای زمان، عقل و خرد بی شرمیست
بید را نام سرافگنده چو شد، مجنون است ۵

جامه هستیت از لوث هوس پاک کند
مالش سختی ایام، تو را صابون است ۶

ظاهر و باطن ما، در طبق اخلاص است
هرچه در خانه بود آینه را بیرون است ۷

تاب دردسر پرگویی کهسارم نیست
جای مجنون سراپا رم ما، هامون است ۸

آن قدر تشنه حرف لب یاقوت توام
که زبان چون قلم از کام مرا بیرون است ۹

کیست واعظ، که کند دعوی صاحب سخنی؟
این قدر بس که نگویند که ناموزون است ۱۰