شماره ۱۷۵ - بسکه ضعفم از نگاه او بخود بالیده است

بسکه ضعفم از نگاه او بخود بالیده است
در جهان نیستی یارب چسان گنجیده است ۱

گشته نیلی از خط سبز آن بناگوش لطیف
رنگ برروی گلش، روزی مگر گردیده است؟ ۲

پیش او هرچند باشد پیش پا افتاده، لیک
مصرع بحر طویل زلف او پیچیده است ۳

روزگار از بهر زنجیر دل دیوانه ام
باز آن زلف سیه را ز کجا تابیده است ۴

شیشه دل بسکه چون جسم لطیفش نازکست
میتوان دیدن، زما گر خاطرش رنجیده است ۵

یک نفس گرد کدورت زنده در گورش کند
تا تپیدنهای دل، بر خویشتن جنبیده است ۶

تندبادی ز آستین دست رد میبایدش
دفتر واعظ چو گل بسیار بر خود چیده است ۷