شماره ۱۷۶ - خود کوه لنگری و، دلت سنگ خاره است

خود کوه لنگری و، دلت سنگ خاره است
لعل تو آتش است و، تکلم شراره است ۱

خود قندی و، دو لعل تو قند مکرر است
خود عمری و، دو زلف تو عمر دوباره است ۲

سرو قد تو، ساعد دست ستمگریست
گرد سر تو گشتنم، آن را چو یاره است ۳

هرجا ز پا نشست، گلستان چه پیشه است
هرجا ز جای خاست، قیامت چه کاره است؟ ۴

یک مسلخ است عالمی از دست و خنجرش
هر نیش خار، لخت دلی را قناره است ۵

آنجا که حرف اوست، سخنها خموشی است
جایی که یاد اوست، سویدا کناره است ۶

آخر کجا رسید، ببین کار عاشقان
پروانه هم ز سوختنی در شماره است ۷

آنجا که صبر ماست، بلاها چه پیشه اند؟
جایی که درد اوست، صبوری چه کاره است؟ ۸

واعظ چو یافت عمر ابد از خیال دوست
از دوریش، بغیر نمردن، چه چاره است؟ ۹