شماره ۱۹۳ - رم کن از الفت، که تنهایی عجب یار خوشیست

رم کن از الفت، که تنهایی عجب یار خوشیست
در میان نه راز خود با او، که سردار خوشیست ۱

عالم دلها، شد از طوفان بیدردی خراب
هان بکش خود را بکوه غم، که کهسار خوشیست ۲

از تامل کن عصا در چاهسار زندگی
بی صلاح دل مکن کاری، که غمخوار خوشیست ۳

فتح ملک دین، بحسن سعی همت می شود
پا فشردن در جهاد نفس سردار خوشیست ۴

بسکه از هر حلقه در هر سو دکانی چیده است
بهر سودا کوچه آن زلف بازار خوشیست ۵

گرمی عشقست واعظ می علاج درد ماست
ور غم آن یار غمخوار است غم یار خوشیست ۶