هوش مصنوعی:
این متن به انتقاد از افراد ریاکار و پوچ میپردازد که با ادعای آزادگی و کمک به دیگران، در واقعیت بیبنیاد و سستعنصر هستند. شاعر از تهیدستی خود سخن میگوید اما بیان میکند که از این بیت غمگین نیست و به لطف دوست امیدوار است. همچنین، به نقد جامعهای میپردازد که در آن گفتوگوها حول محور مال و قدرت میچرخد.
رده سنی:
16+
متن دارای مفاهیم انتزاعی و انتقادی است که درک آن به بلوغ فکری و تجربهی زندگی نیاز دارد. همچنین، برخی از اشارات عرفانی و اجتماعی ممکن است برای مخاطبان جوانتر نامفهوم باشد.
شماره ۲۲۰ - دیو خویان راست، باهم روز شب دیوان پوچ
دیو خویان راست، باهم روز شب دیوان پوچ
جملگی، با دعوی آزادگی قربان پوچ ۱
با تهیدستی، ز عالم نیست ما را هیچ غم
شاد با هیچیم ما، چون پسته خندان پوچ ۲
مجلسی هرگز نشد بی قیل و قال ملک و مال
مغز ما را پوچ کردند این سبک مغزان پوچ ۳
دوستارانی که خواهی نان خوری ز امدادشان
سخت روی و سست بنیادند، چون دندان پوچ ۴
چشم دارد دستگیری از عصای لطف دوست
واعظ زار و نزار خسته بی جان پوچ ۵
جملگی، با دعوی آزادگی قربان پوچ ۱
با تهیدستی، ز عالم نیست ما را هیچ غم
شاد با هیچیم ما، چون پسته خندان پوچ ۲
مجلسی هرگز نشد بی قیل و قال ملک و مال
مغز ما را پوچ کردند این سبک مغزان پوچ ۳
دوستارانی که خواهی نان خوری ز امدادشان
سخت روی و سست بنیادند، چون دندان پوچ ۴
چشم دارد دستگیری از عصای لطف دوست
واعظ زار و نزار خسته بی جان پوچ ۵
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۵
۳۰۹
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۲۱۹ - گر کنی زشت، ز پند من دلریش مرنج
گوهر بعدی:شماره ۲۲۱ - چندین بزینت بدن ای خودنما مپیچ
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.