شماره ۲۴۴ - هرکس به سخا زنده بود، مرگ ندارد

هرکس به سخا زنده بود، مرگ ندارد
شه کو همه را داد، کجا جامه گذارد؟ ۱

آش عجبی می پزد، از بهر خود آنکس
کز خانه دلها به ستم دود برآرد ۲

تاراج کند خانه عمر اهل ستم را
درویش چو هنگام دعا دست برآرد ۳

امروز چو درویش کسی نیست توانگر
کو مرگ خوشی دارد، اگر هیچ ندارد ۴

در مزرع ایام بده، تا بدهندت
دهقان درود هیچ، ز تخمی که نکارد ۵

واعظ چه بخود این همه سوزی ز غم مرگ
آسوده شدن این همه اندیشه ندارد ۶