غزل ۲۹۴ - جانا نخست ما را مرد مدام گردان

جانا نخست ما را مرد مدام گردان
وانگه مدام در ده مست مدام گردان ۱

بر ما چو از لطافت مل را حلال کردی
بر خصم ما ز غیرت گل را حرام گردان ۲

دارالغرور ما را دارالسرور کردی
دارالملام ما را دارالسلام گردان ۳

خامند و پخته مانا تو دو شراب داری
در خام پخته گردان در پخته خام گردان ۴

ناهید زخمه‌زن را از لحنه سیر کردی
بهرام تیغ‌زن را از جام رام گردان ۵

ما را به نام خود کن زان پس چنانکه خواهی
یا هوشیار دفتر یا مست جام گردان ۶

اکنون که روی ما را از غم چو کاه کردی
از عکس روی می را بیجاده فام گردان ۷

خواهی که نسر طایر پران به دامت افتد
از جزع دانه کردی از مشک دام گردان ۸

گمنام کرد ما را یک جام بادهٔ تو
در ده دو جام دیگر ما را چو نام گردان ۹

از ما و خدمت ما چیزی نخیزد ای جان
هم تو بنا نهادی هم تو تمام گردان ۱۰

خواهی که گر سنایی گردد سمایی از عز
پیش غلام و دربان او را غلام گردان ۱۱