شماره ۲۹۶ - پیری آمد بر تنم هر موی خنجر میکشد

پیری آمد بر تنم هر موی خنجر میکشد
بر سر از موی سفیدم مرگ لشکر میکشد ۱

گویی از بس ناتوانی سبزه میروید ز سنگ
دود آه حسرتی تا از دلم سر میکشد ۲

شایدش چشم بد دوران گذارد در کنار
آنچه درویش از نگه های توانگر میکشد ۳

بسکه صوفی در تلاش پایه منصوری است
گر فتد داری به دستش، خویش را بر میکشد ۴

گر به گردون رفته یی، آخر بود جای تو خاک
طفل هر جا هست، خود را سوی مادر میکشد ۵

از ضعیفان کن طلب واعظ نظام کار خویش
رشته با آن ناتوانی بار گوهر میکشد ۶