شماره ۲۹۸ - بخود دم تا فرو بردم، سخن شد

بخود دم تا فرو بردم، سخن شد
بدل تا گریه دزدیدم، چمن شد ۱

ز ترک کام، گردد کام حاصل
ز خاموشی توان صاحب سخن شد ۲

ز پس آیینه سانم آشنا رو
بهر خلوت که رفتم، انجمن شد ۳

در صد حرف، برمن بسته گردید
خموشی تا مرا قفل دهن شد ۴

ترقی، از سفر، در گردباد است
تنزل کار گرداب از وطن شد ۵

چنان واعظ اسیر قید هستی است
که نتواند دمی از خویشتن شد ۶