شماره ۳۱۶ - چون به محفل رخ فرو زد، رنگ صهبا بشکند

چون به محفل رخ فرو زد، رنگ صهبا بشکند
چون به گلشن قد فرازد، شاخ گلها بشکند ۱

آفتاب از رشک خواهد کاستن چون ماه، اگر
همچو مه طرف کلاه آن ماه سیما بشکند ۲

یار بد مست است و، می گستاخ می بوسد لبش
کاسه می ترسم آخر بر سر ما بشکند ۳

پیش عقد گوهر او دم زند گر از صفا
خنده اش دندان در، در کام دریا بشکند ۴

گر زند آیینه دامن آتش آن چهره را
رنگ در رخسار مهر عالم آرا بشکند ۵

بسکه آگاهست از درد دل ما خستگان
رنگ ما در روی آن آیینه سیما بشکند ۶

بشکفد دلهای یاران، چون رود زاهد ز بزم
باغ گلریزان کند، وقتی که سرما بشکند ۷

از شکست دشمن خود، دل بدرد آید مرا
میخلد در خاطرم، خاری که در پای بشکند ۸

جهل خردان، کی شود حلم بزرگان را حریف؟!
تندی سیلاب را، تمکین دریا بشکند! ۹

چون حباب از بسکه پرگردیده از باد غرور
کاسه سر ترسم آخر بر سر ما بشکند ۱۰

در حصارند از حوادث روز و شب سرگشتگان
کشتی گرداب، کی از موج دریا بشکند؟! ۱۱

گفتمش: مشکن دل پر درد واعظ را زجور
ترسم آن بیدرد آخر حرف ما را بشکند ۱۲