شماره ۳۵۰ - سنبل از تاب خم موی تو، درهم میشود

سنبل از تاب خم موی تو، درهم میشود
غنچه از شرم گل روی تو، شبنم میشود ۱

گشت داغم دلنشین تر، در هوای نو بهار
ز آنکه بهتر مهر گیرد، صفحه، چون نم میشود ۲

لطف میگردد بما، تا میرسد بیداد تو
زخم ما را آب شمشیر تو، مرهم میشود ۳

از پی همدرد میگردد، دل بیتاب من؛
موم من گر شمع گردد، شمع ماتم میشود! ۴

کی شوی بر نفس خود فرمانروا بیداغ عشق!
بر سر دیوان سلیمانی بخاتم میشود ۵

میشود محروم، هرکس میکند کسب هنر
میرود بیرون ز جنت، هر که آدم میشود! ۶

شیخ پیری میرسد اینک، بصد عز و وقار
از تواضع قامت ما پیش او خم میشود ۷

ما سیه روزان غم پرور، به محنت زنده ایم
سبز برگ عیش ما از نخل ماتم میشود ۸

جز دل بیغم نباشد سنگ راه بندگی
میشوم غمگین دل واعظ چو خرم میشود! ۹