شماره ۴۰۴ - بس است خواب، دگر چشم من ز جا برخیز

بس است خواب، دگر چشم من ز جا برخیز
ز دست عمر شدت، عمر من بپا برخیز ۱

گشاده درگه فیض حکیم خسته دلان
توهم بجوی پی درد خود دوا، برخیز ۲

ترا که بهر سفر، توشه پختن است ضرور
نگشته تا که خموش آتش بقاء برخیز ۳

رهت بخانه تاریک مرگ خواهد بود
بده چراغ دل خویش را ضیا، برخیز ۴

ز دوست کرده ترا خواب ناز بیگانه
مگر شوی نفسی با وی آشنا، برخیز ۵

مگر کند قدمی رنجه یاد دوست دلا
بآه خانه خود را بده صفا برخیز ۶

ز دست رفته و از پا فتاده ایم کنون
مقام کردن یاری است، ای دعا برخیز ۷

بچار موجه عصیان فتاده یی واعظ
مباش کم ز خس، اکنون بدست و پا برخیز ۸