شماره ۴۲۶ - دل از خیال دوست، ندادم بفکر خویش

دل از خیال دوست، ندادم بفکر خویش
آغوش خاطری نگشادم بفکر خویش ۱

از پایه بلند ز خود بیخبر شدن
افتادم آن قدر که فتادم بفکر خویش ۲

اخراج کرد غیرتم از شهر ننگ و نام
تا رخصت خیال تو دادم بفکر خویش ۳

تا ناخن خدنگ توام بود در نظر
از دل چه عقده ها که گشادم، بفکر خویش ۴

خود جاده ایم کعبه مقصود خویش را
منظور اوست، زینکه فتادم بفکر خویش ۵

واعظ ز خوشدلی چو اثر نیست در جهان
در کنج غم نشسته و، شادم بفکر خویش ۶