شماره ۴۲۷ - پادشاه ملک فقرم، بهر حفظ شان خویش

پادشاه ملک فقرم، بهر حفظ شان خویش
از جهان بیگانگی را کرده ام دربان خوش ۱

تا نگردد لحظه یی با خواب راحت آشنا
دوختم مانند سوزن چشم بر مژگان خویش ۲

دوست دانسته است قدر نعمت دیدار خود
می شود در خانه آیینه هم مهمان خویش ۳

ای توانگر نعمت دادن مدار از خود دریغ
نیستی چون پنج روزی بیشتر مهمان خویش ۴

گر نه یی از حسرت الوان نعمت تلخکام
نعمتی نبود چو نان خشک، اما نان خویش ۵

ای که خود را دانه خوار آرزوها کرده یی
دشمنی می پروری، نی تن برای جان خویش ۶

پابپایت می نهد چو فردا مرگ بی امان
می گذاری تا به کی سر بر سر و سامان خویش؟! ۷

آن قدر احسان که من از فیض احسان دیده ام
بی تکلف گشته ام شرمنده احسان خویش ۸

دعوی پوچی که واعظ میکنی از روزگار
خود جواب خویش گویی گر کنی دیوان خویش ۹